|
(از روی فیلمنامه)
جاده ای در دشت. روز
امیل در هیئت دوره گردها آواز می خواند. کمی غمگین است.
امیل: (می خواند) نباید در فکر عروسی باشی
وقتی برای خانه به دوشی ساخته شده ای.
در کنار او لویی ظاهر می شود که او هم ظاهر خانه به دوشان را دارد. هر دو آواز می خوانند.
دو دوست: (می خوانند) منتظر باشیم تا عاقل و پیر شویم
به عشق های بی فردا قناعت کنیم.
لویی خم می شود، سکه ای را که کنار پایش می افتد بر می دارد و دوباره قد راست می کند.
دو دوست: (می خوانند) این تقدیر است
رفیق قدیمی.
شش کشاورز در حال خوردن ناشتایی، به آواز خواندن این دو خانه به دوش گوش می دهند.
دو دوست: (می خوانند) رفیق قدیمی، زمین گرد است
زن ها، همه جا پیدا می شوند.
وقتی آخر دنیا را دیدیم
دیگر باید بایستیم
سکه ها کنار پای لویی می افتند.
گروه کُر (خارج از قاب) اگر این قصه را قبول کنید،
همه جا می توان آواز خواند، می توان خندید،
از آن ماست، از آن ماست، آزادی.
در حین آواز، لویی سکه ها را جمع می کند، آن ها را عادلانه دو قسمت می کند، دست امیل را می گیرد و یک قسمت را در دست او می ریزد. دو دوست آواز می خوانند.
اگر این داستان را باور کنید،
همه جا می توان آواز خواند، می توان خندید.
یک اتوموبیل تشریفاتی ظاهر می شود. همان اتوموبیلی که وقتی لویی به طبقه (روئسا) متعلق بود، صاحب آن بود.
دو دوست: (می خوانند) همه جا می توان دوست داشت، می توان نوشید،
از آن ماست آزادی،
از آن ماست آزادی.
یک اتوموبیل تشریفاتی از کنار آنها می گذرد، لویی با حسرت به دوران گذشته برمی گردد و سرش را تکان می دهد. امیل عصبانی لگد محکمی به پشت او می زند. لویی در پاسخ بلافاصله خنده کنان دنبال او می دود. آنها مانند دو پسربچه یکدیگر را می زنند و سپس شاد به سمت افق دور می شوند. تم موسیقی «از آن ماست، آزادی» از سر گرفته می شود...
پایان.
|
